Her ülkenin bir kurucu lideri vardır ve bu lidere tüm ülke saygı duyar. Bizimülkemizin kurucu lideri de Gazi Mustafa Kemal Atatürk’tür. Ona saygı ve sevgimizigösterme konusunda gerekli titizliği göstermek de her şeyden evvel vefa borcumuzdur. Kurucu liderimize saygı duyma konusunda sıkıntı yaşayanların cumhuriyetle,demokrasiyle, laiklikle ve özgür ve eşit birey olmakla da problemi var demektir.Onun izinde yürüyen bizler, her 10 Kasım gününü hüzünlü geçiririz. Her fani gibiölümünü anlasak da onu unutmama ve fikirlerini devam ettirme konusundaki kararlılığımız geleceğimize rehber olmaya devam edecektir. “En büyük eserim” dediğiTürkiye Cumhuriyeti’ne sahip çıkmaya devam edeceğiz.Cumhuriyet’i hazmedemeyip “Doksan yıllık reklam arası bitti.” diyenlerle, “Birgecede cahil olduk.” diyenler, “Keşke Yunan kazansaydı” diyenleri baş tacı yaptılar bu ülkede. Hem de cumhuriyetin onlara açtığı, kulluktan özgür ve eşit yurttaşlığa giden yolda ellerini kollarını sallayıp yürüyerek yaptılar bunu. Mustafa Kemal Atatürk’ün ölümünün ardından dünyada söylenenler ne kadar büyük bir lidere sahip olduğumuzun ispatı gibidir. Atatürk’ün ölümü yalnız Türk Milleti için değil, onun örneğine çok muhtaç olan bütün Doğu milletleri için en büyük kayıptır. (ELEYYAM Gazetesi, Şam-1938) ;Bir insana ölümünden sonra bu derece sevgi ve yas gösterileri yapılması milletler tarihinde az görülen şeylerdendir. (ATHİNAİKA, Atina, 12 Kasım 1938) Milletimiz, en büyük Türk’ün karşısında kederli bir saygı ile eğilmektedir. (Romanya) Bizim aslımız rengi uçmuş bir kıvılcım iken, O’nun bakışı ile cihanı kaplayan ve aydınlatan bir güneş haline geldik. (İkbal, Pakistan Millî Şairi) Atatürk’ün yaptıkları insanoğlunun kolay kolay yapabileceği şeylerden değildir. O; büsbütün başka bir insandı. (El-Mısri Gazetesi, Mısır, 11 Kasım 1938) Yüzyıldan beri Küçük Asya’nın çıkardığı en büyük lider. (The Japan Chronicle, Kobe) ;Hayatının sonuna kadar milletinin mutlak güveni ile kurduğu devletin başında muzaffer kumandanının kişiliği, eşi görülmemiş bir karakter örneğidir.(Comte Carlo Sforza, İtalya Eski Dışişleri Bakanı) Kadınlar başka hiçbir ülkede bu kadar hızla ilerlememişlerdir. Bir ulusun bu derece değişmesi, tarihte, gerçekten eşi olmayan bir olaydır. (İngiliz, Daily Telgraph Gazetesi) Benim üzüntüm iki türlüdür; önce böyle büyük bir adamın kaybından dolayı bütün dünya gibi üzgünüm. İkinci üzüntüm ise, bu adamla tanışmak hususundaki şiddetli arzumun gerçekleşmesine artık imkân kalmamış olmasıdır. (ABD Başkanı, Franklin D. Roosvelt) İtalyan radyosu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün vefat haberini radyodan duyururken şöyle diyordu spiker: “Sezar, İskender, Napolyon, kalkın, büyüğünüz geliyor.” Dünyada bu denli saygı ve takdiri hak eden başka bir lider daha gösterebilir misiniz? İstanbul başta olmak üzere dört bir yanı düşman askerlerince işgal edilmiş bir imparatorluk, cadde ve sokaklarında işgal kuvvetlerinin gezdiği şehirlerimiz, İngiliz mandasını mı, Amerikan mandasını mı kabul edelim? diyen saray soytarıları… Bu kadar iç acıtan şartlara rağmen “Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir.” diyen o mavi gözlü dev adam, beraberinde ona inanmış bir avuç vatanseverle 19 Mayıs 1919’da Samsun’da yaktığı bağımsızlık meşalesini Anadolu insanıyla coşturdu ve tüm ülkeyi aydınlattı. O meşale halen yanmaya devam ediyor. Gazi Mustafa Kemal Atatürk emperyalist güçlere karşı verdiği bağımsızlık mücadelesinden sonra, ‘’En büyük savaş; cahilliğe karşı yapılan savaştır. Gerçek kurtuluş ancak cehaletin ortadan kaldırılmasıyla olur. Cehalet kaldırılmadıkça toplum yerinde kalıyor demektir. Yerinde duran bir şey ise geriye gidiyor demektir’’ diyerek eğitimin ne denli önemli olduğunu vurgulamıştır. Atatürk…
Tüm dünyada ekonomik kriz dendiğinde hemen akıllara enflasyon, faiz, döviz kuru ya da ülkelerin bütçe açıkları gelir. Ekonomik krizin yarattığı sorunları pek konuşan olmaz. Oysa ekonomik kriz toplumsal barışı da tehlikeye sokan en önemli etkendir. Ülkedeki ekonomik krizlerin faturasının özellikle emekli, asgari ücretli ve geçimini topraktan sağlayan çiftçilerle hayvan yetiştiricilerine kesilmesi, diğer taraftan bir gecede zenginleşenler ülkedeki kutuplaşmayı artırıyor. Kısa sürede üretmeden zenginleşenlerin “iktidarın gücünü kullanıyorlar” algısı ortamın daha da gerginleşmesine neden oluyor. Bugünlerde çokça konuştuğumuz fon vurgunu vakası toplumun her kesiminden muhalif sesin yükselmesine neden oldu. Toplum “nas” ile uyutulurken arka kapıda yapılanları hiç kimse içine sindiremiyor. Halk, sebebi olmadıkları krizin faturasını ödemek zorunda bırakan siyasilere ve kurumlara güvenlerini yitiriyor. Adalete ve devlete olan inançları da yok oluyor. Yatırımcıların kaybını telafi etmek için halka yeni vergiler koymak yerine kaybın dolandırıcılardan tahsil edilmesi gerekmez mi? Pişmanlık hesabı açıp gönüllülükle haksız kazançların yatırılması sorunu çözüp suçu ortadan mı kaldıracak? Kamu vicdanını rahatlatmanın tek yolu vardır. Hortumcuların tüm varlıklarına el konulması, dolandırdıklarının iki misliyle geri alınması. Bu sürecin sağlıklı yürüyebilmesi için ilgili mevcut kurum yöneticileri görevden el çektirilmeli ve tarafsız kişilerce şeffaf bir inceleme yapılmalı. Hortumcular kamuoyuna açıklanmalı. Kamu adına denetim yapacak kişilerin kesinlikle denetleme sorumluluğunda oldukları kurumlarda hiçbir görev almamaları sağlanmalı. Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemine geçtiğimizden bu yana kurumlara olan güven dibe vurduğu gibi kurumsal denetimlere olan inanç da yok oldu. Sonu nereye kadar giderse gitsin diye başlayan soruşturmalar hiç kimseye dokunulmaz noktasına evriliyor. Bu da ne yazık ki halkın öfkelenmesine ve kutuplaşmaya hizmet ediyor. Bu ülkenin liyakatli kadrolara ihtiyacı var. Hükümetlerden değil devletten yana olan yöneticiler bu talanı önleyebilir, devlete olan güveni de geri getirebilirler. Umutsuzluk yok! Gün gelir gül de açar bülbül de öter, demiş şair. Güllerin açtığı, dalında bülbüllerin öttüğü, gölgesinde sevgiyle kucaklaşan bir topluma dönüşeceğimiz günleri sabırsızlıkla bekliyoruz.
Toplumsal kötülüklerin artma nedeni yoksulluk mu? Ya da yoksulluk toplumsal kötülükten mi doğuyor? Bu konu üzerinde konuşulacak ve yazılacak o kadar şey var ki!.. “Yoksulluk tüm kötülüklerin anasıdır” derdi büyüklerimiz. Yani yoksulluk kötülük doğururmuş. Tersinden düşündüğümüzde, yoksul olmayanların kötülükle de işi olmaz mı demek istediler bize? Acaba doğru bir tez midir bu? Ülkemizdeki vurgun ve talan düzeninin geldiği noktaya baktığımızda adı geçen insanların hiç de yoksul olmadıklarını görüyor ve “bizi kandırmışlar” diyorum. Geçmişteki bankacı Seçil Erzan vakasında da gördüğümüz gibi, paralarıyla gayrimeşru yöntemlerle daha çok para kazanmaya çalışanlar hiç de yoksul değildiler. Günümüzdeki fon vurgununda adı geçenler, halka ve ülke ekonomisine kötülük yapanlar hiç de yoksul insanlar değiller. Onların çocukları yatağa aç girmiyor, okula aç gitmiyor. Onların evinde tencereye koymaya bir şey aranmıyor. Demek ki kötülüğün kaynağı yoksulluk değilmiş, diye düşünüyorum. Peki bu varlıklı insanlardaki bitmek bilmeyen para hırsı da nedir? Ne zaman biter? Doyum noktası var mıdır bunun? Gözü doymayan, ne kadar çok şeye sahip olursa olsun daha fazlasını isteyen, açgözlü kişiler için kullanılan bir deyim vardır Türkçemizde: Tok doymaz… Ülke olarak toklarımızı doyuramıyoruz demek ki!.. Üretmeden zengin olanların gözü vatandaşın cebinden ayrılmıyor. Dört dilim baklava çalan çocuklar yıllarca ceza alırken milyarları götürenlerin emniyete dahi çağrılmıyor algısı, toplumsal kötülüğü daha da artıracağı gibi ahlaki ve dini değerlerimizi de erozyona uğratıyor. Temiz bir toplum yaratmanın koşulu ahlaklı nesiller yetiştirmekten geçer. Ahlaklı nesiller yetiştirir ve haksız kazançlara da el koyar ve de en ağır cezaları verirseniz insanların devletine olan güveni de artar. TBMM’deki Tüm siyasi partilerin üye vereceği ortak bir araştırma komisyonu oluşturulmalı ve manipülasyon yoluyla mağdur edilen 455 bin kişinin hakkı korunmalıdır. Kamu adına denetim yapacak kişilerin denetimini yapacakları kurumlarda görev almaları kanunla engellenmelidir. Kısacası, toplumsal ahlakı besleyip büyütürken kötülükleri de öldürelim…
Ülke gündemimiz o kadar hızlı değişiyor ki takipte zorlanır olduk. Her güne yeni bir yolsuzluk ve hırsızlık haberleriyle başlıyoruz. Bütün bunların en baş suçlusu para!.. Öyle anlaşılıyor ki paranın yaptıramayacağı kötülük yok gibi. Şöyle geriye doğru hafızamızı yokladığımızda “yeni doğan çetesi operasyonu, fenomenler operasyonu, sahte vatandaşlık operasyonu, kaçakçılık operasyonları, faili meçhul operasyonları…” Bu liste uzadıkça uzuyor… En son olarak da fon vurgunuyla 455.000 kişinin soyulması operasyonu… Dedim ya bütün bunların baş sorumlusu para… Suçun öznesi haline gelen parayı icat eden Lidyalıları yargılamak geliyor aklıma. Dünyadaki para kaynaklı tüm suçları onlara yükleyerek bu işten sıyrılabilir miydik bilmiyorum. Öncelikle şunu sorgulamamızın daha doğru bir yaklaşım olacağını düşünüyorum: Toplumu böylesi açgözlülüğe iten ve de teşvik eden nedenler nelerdir? Bunun üzerinde konuşulması gerektiği kanaatindeyim. Toplumsal kötülüğün sıradanlaştığı bir zaman dilimindeyiz. Bir ülkede gelir dağılımı, çalışanlar ve üretenler aleyhine bozulduğu sürece gayriahlaki ve gayrimeşru olaylar ve yöntemler harekete geçer. Günden güne yoksullaştığını, bunun yanında gerek siyasetten gerekse de kanuni boşluklardan yararlanarak zenginleşenleri görenler, kendilerini sorgulamaya ve neden ben de denemeyim, demeye başlarlar. İşte tam da burada kanun koyucunun görev ve sorumluluğu devreye giriyor; Vatandaşın suç işlemesinin önündeki yolları kanunlarla tıkamak…En son meydana gelen 892 milyarlık fon vurgununun içinde siyasetten kişilerin olduğu konuşuluyor. İki-üç ayda milyar kazandığı söylenen siyasetçilerin topluma ahlak dersi verdiği videoları sosyal medyayı sallarken sıradan vatandaşın kendini nasıl hissettiğini hiç düşündünüz mü? 20’li, 30’lu yaşlarda olup lüks içinde yaşayanların ne ürettiklerini neden sormayız? 200 milyar değerindeki lüks araçlar 26 bin liraya elden çıkarılıyorken aklımıza hiçbir şey gelmiyor mu? Evlerinde kilolarca altın bulunan bürokratların bunu nasıl elde ettikleri sorgulanmaz mı? Anlayacağınız üretenin, asgari ücretlinin ve emeklinin günden güne yoksullaştığı bir ülkeye dönüştük. Yoksulluğun sıradanlığına bir de yolsuzluk eklendi… Gelir dağılımını düzeltmediğimiz sürece bu sarmalın içinden çıkamayız. Bunun için de paranın izini takip edecek bir mekanizmaya ihtiyacımız var. Birileri hoşlanmayacak olsa da “Nereden Buldun” yasasını çıkarmak zorundayız. Herkes kazandığı her kuruşun hesabını anlı açık başı dik bir şekilde devlete verebilmeli. Kazancımız ve vicdanımız temiz olmak zorunda. Bu ülkede herkese yetecek kadar kaynak ve zenginlik var. Yeter ki onu adil ve emek ölçüsünde topluma dağıtabilelim. Birileri yatağa aç girerken, “kazanmak için her yol mübahtır” diyen zihniyetle mücadele etmek zorundayız. Son olarak şunu da söyleyelim: Siyaset ve makamlar zenginleşme aracı olmaktan kendini kurtarmalı ki kaybolan itibarını geri kazanabilsin.
Tıpkı insanlar gibi toplumlarında umutsuzluğa kapıldığı zamanlar vardır. Umudu yeşertip aydınlık günleri yakalamanın ön koşulu, toplumu belirlenen hedef doğrultusunda birleştirmek, harekete geçirmektir. Toplumun gücü karşısında aşılamayacak sorun yoktur. Dünya tarihine baktığımızda bunun çok örneklerini görürüz. Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşu bunun belki de ilk örneğidir. Orduları dağıtılmış ve dört bir yanı düşman askerlerince işgal edilmiş bir imparatorluktan bağımsız bir ülke yaratmanın ilk adımı, Anadolu insanının umudunu örgütlemekti. Gazi Mustafa Kemal Atatürk de tam bunu yaptı. Karakterinde bağımsızlık olan Türk halkına güvendi, onları örgütleyip birleştirerek bağımsızlık hedefine doğru yürüdü ve başarılı oldu. Bu yolda yalnız yürümediği gibi kararları da tek başına almadı. Halkın temsilcilerine danıştı, onları ikna etti ve ortak verilen kararları uyguladı. Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ne geçtiğimizden bu tarafa, ülkede hiçbir şey yolunda gitmiyor. Adalete olan güven dibe vurdu. Ekonomik açıdan her gün yoksullaşıyor toplum. Emekli ve asgari ücretli yaşam mücadelesi veriyor. Yoksulluk artınca da gayri meşru olaylar toplumsal huzuru yok ediyor. Yap-işlet-devret modeliyle yapılan otoyol, hastane ve havalimanı gibi işletmeler bütçenin kara delikleri haline gelmiş. Devletin kasasından bir kuruş çıkmayacak denilen bu işletmeler, müteahhitleri zengin etme aracına dönüşmüş durumda. Topraktan üreten hiç kimse halinden memnun değil. Böyle devam etmesi durumunda üretimi bırakacaklarını söylüyorlar. Bütün bunlara rağmen enflasyonla mücadelede umut tacirliği devam ediyor. Çalışanların maaşına daha az zam vermenin aracı haline gelmiş bir TÜİK de vatandaşın başındaki sopa gibi!.. Demokrasi açısından son derece tehlikeli olarak, belediye başkanlarını tutuklu yargılayıp kayyım ve transferler yöntemiyle devşirmeleri görünce oy kullanmanın bile bir anlamının olmadığına inanmaya başladı halkımız. İktidar bu transferleri yaparken kamu vicdanının transfer edilemeyeceğini unutuyor. İktidarda kalmak için her yol ve yöntemin mübah olduğunu düşünenlerin demokrasi anlayışını sorguluyor halkımız. Şunu da unutmamak gerekir: Her konuda tek karar verici olarak görünen Cumhurbaşkanı açısından da oldukça sıkıntılı bir durum bu. Dünyada her şeyi bilecek kimse yoktur. Cumhurbaşkanından güç devşirenlerin yarattıkları sorunlar da cabası… Muhalefet, ülkenin içinde bulunduğu yönetim şeklinden ve geldiğimiz noktadan memnun olmayan vatandaşımızın umudunu yitirmesine engel olup ilk seçimde güç birliği yapmak zorundadır. Geçmişteki koalisyonlarda usandık diyenler, daha seçimler aşamasında ittifak adı altında koalisyon yapıyorlar. Sistemin mimarları dahi gelinen noktadan şikayet etmeye başladılar. Bu ülkenin aydınları, demokratları, gerçek milliyetçileri, laik ve sosyal bir hukuk devletinden yana olanları, ilk seçimde güç birliği yapmak zorundasınız. İşin özü: Şeyh Edebali’nin de dediği gibi, “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.” Biz de diyoruz ki, ey muhalifler! “Umudu yaşat ki demokrasimiz yaşasın.”
Tıpkı insanlar gibi toplumlarında umutsuzluğa kapıldığı zamanlar vardır. Umudu yeşertip aydınlık günleri yakalamanın ön koşulu, toplumu belirlenen hedef doğrultusunda birleştirmek, harekete geçirmektir. Toplumun gücü karşısında aşılamayacak sorun yoktur. Dünya tarihine baktığımızda bunun çok örneklerini görürüz. Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşu bunun belki de ilk örneğidir. Orduları dağıtılmış ve dört bir yanı düşman askerlerince işgal edilmiş bir imparatorluktan bağımsız bir ülke yaratmanın ilk adımı, Anadolu insanının umudunu örgütlemekti. Gazi Mustafa Kemal Atatürk de tam bunu yaptı. Karakterinde bağımsızlık olan Türk halkına güvendi, onları örgütleyip birleştirerek bağımsızlık hedefine doğru yürüdü ve başarılı oldu. Bu yolda yalnız yürümediği gibi kararları da tek başına almadı. Halkın temsilcilerine danıştı, onları ikna etti ve ortak verilen kararları uyguladı. Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’ne geçtiğimizden bu tarafa, ülkede hiçbir şey yolunda gitmiyor. Adalete olan güven dibe vurdu. Ekonomik açıdan her gün yoksullaşıyor toplum. Emekli ve asgari ücretli yaşam mücadelesi veriyor. Yoksulluk artınca da gayri meşru olaylar toplumsal huzuru yok ediyor. Yap-işlet-devret modeliyle yapılan otoyol, hastane ve havalimanı gibi işletmeler bütçenin kara delikleri haline gelmiş. Devletin kasasından bir kuruş çıkmayacak denilen bu işletmeler, müteahhitleri zengin etme aracına dönüşmüş durumda. Topraktan üreten hiç kimse halinden memnun değil. Böyle devam etmesi durumunda üretimi bırakacaklarını söylüyorlar. Bütün bunlara rağmen enflasyonla mücadelede umut tacirliği devam ediyor. Çalışanların maaşına daha az zam vermenin aracı haline gelmiş bir TÜİK de vatandaşın başındaki sopa gibi!.. Demokrasi açısından son derece tehlikeli olarak, belediye başkanlarını tutuklu yargılayıp kayyım ve transferler yöntemiyle devşirmeleri görünce oy kullanmanın bile bir anlamının olmadığına inanmaya başladı halkımız. İktidar bu transferleri yaparken kamu vicdanının transfer edilemeyeceğini unutuyor. İktidarda kalmak için her yol ve yöntemin mübah olduğunu düşünenlerin demokrasi anlayışını sorguluyor halkımız. Şunu da unutmamak gerekir: Her konuda tek karar verici olarak görünen Cumhurbaşkanı açısından da oldukça sıkıntılı bir durum bu. Dünyada her şeyi bilecek kimse yoktur. Cumhurbaşkanından güç devşirenlerin yarattıkları sorunlar da cabası… Muhalefet, ülkenin içinde bulunduğu yönetim şeklinden ve geldiğimiz noktadan memnun olmayan vatandaşımızın umudunu yitirmesine engel olup ilk seçimde güç birliği yapmak zorundadır. Geçmişteki koalisyonlarda usandık diyenler, daha seçimler aşamasında ittifak adı altında koalisyon yapıyorlar. Sistemin mimarları dahi gelinen noktadan şikayet etmeye başladılar. Bu ülkenin aydınları, demokratları, gerçek milliyetçileri, laik ve sosyal bir hukuk devletinden yana olanları, ilk seçimde güç birliği yapmak zorundasınız. İşin özü: Şeyh Edebali’nin de dediği gibi, “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.” Biz de diyoruz ki, ey muhalifler! “Umudu yaşat ki demokrasimiz yaşasın.”
News
